تاریخ پست:1395/8/2 8:0
بنفشه میزرایی

نام علمی سرو از نام کهن یونانی آن گرفته شده و از دو واژه‌ی «kuo» به چم(:معنی) تولید و «parsio» به چم مساوی ساخته شده که آن هم به شوند(:دلیل) تقارن شاخه‌ها و تاج آن است. درختان همیشه بهار مانند سرو‏، سرو آزاد‏ و کاج، نزد بسیاری از قوم‌های مدیترانه‌ای و آسیایی نماد جاودانگی، یعنی زندگی پس از مرگ هستند و از این‌جا است که کنار گورها در یونان باستان، ایتالیا‏، ایران، هندوستان، چین و همچنین اروپای مسیحی سرو دیده می‌شود (مشیر‏، 1388: 24).

در لغت‌نامه‌ی دهخدا برای سرو سه گونه‌ درخت یاد شده است که عبارتند از: سرو آزاد‏، سرو سهی و سرو ناز.

سرو آزاد چون شاخه‌هایش راست بوده و از کجی و ناراستی و پیوستن به شاخ درختان دیگر فارغ است، به این نام خوانده می‌شود. برخی نیز بر این باورند هر درختی که میوه ندهد آن را آزاد خوانند و چون سرو میوه نمی‌دهد، آن را نیز به این نام می‌خوانند.

سرو سهی سروی است که دو شاخش راست باشد.

سرو ناز سروی است که شاخه‌هایش افتاده باشد. عرب‌ها به آن «شجره‌الحیات» می‌گویند و بر این باورند هرجا که سرو هست، مار هم هست.

همچنین از سرو به عنوان نمادی از درخت زندگی و آزادگی نیز یاد می‌‌کنند؛ از دید ایرانیان باستان، سرو نمادی سپندینه(:مقدس) بود. در دوران هخامنشی و ساسانی، درخت سرو، درخت زندگی و نماد جاودانگی بوده است. بر روی یادمان‌های در پیوند با میترا (مهر)، هفت سرو، گویای هفت سیاره است که روح در سفر خود به سوی آسمان، از آن‌ها می‌گذرد (هال، 1378: 293). درخت سرو، در پیوند با خورشید و در عین حال نشانی از رویدادهای مثبت زندگی است و از همین رو است که پیرامون جاهای مذهبی در ایران با سرو فراگرفته می‌‌شوند. این‌‌که در برخی از جاهای دنیا مانند ایران، ترکیه و برخی کشورهای اروپایی در گورستان‌‌ها بر سر گورها سرو می‌‌کارند، نشان از پیوند درخت سرو (درخت زندگی) با مرگ است. حافظ در بیتی از پیوند سرو با مرگ چنین یاد می‌کند:

به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنید                              که می‌‌رویم به داغ بلند بالایی

شاید به شوند سپندینگی یا ارزش بالای سرو نزد ایرانیان بوده است که آن را مهریه‌‌ی دختران می‌گذاشتند و خمره‌‌های چوبی ویژه‌‌ی نگه‌‌داری شراب و نیز برخی سازهای موسیقی را از چوب سرو می‌‌ساختند (یاحقی، 1386: 460).

یاری‌‌نامه:

هال، جیمز، 1387، فرهنگ نگاره‌‌ای نمادها در هنر شرق و غرب، ترجمه‌‌ی رقیه بهزادی، تهران، انتشارات فرهنگ معاصر.

مشیر‏، حمیدرضا، 1388‏، از سرو راست‌قامت تا بته‌ی خمیده، مجله ایرانا، ص 25-24.

یاحقی، محمدجعفر، 1386، فرهنگ اساطیر و داستان‌‌واره‌‌ها در ادبیات فارسی، تهران، نشر فرهنگ معاصر.


تاریخ پست:1395/8/2 8:0 اشتراک گذار ی در تلگرام
شمار بازدید :1183

دیدگاه هموندان

نام : یاس زمان : ۴ دی ۱۳۹۵ _ ۱۱:۳۳:۴۰

جالب بود

ثبت دیدگاه

نام

رايانامه

ديدگاه

کامنت خصوصی است؟ بله

برای ثبت دیدگاه عبارت امنیتی تصویررو به رو را وارد کنید.



مطالب مرتبط

نظر سنجی

کدام مورد را برای ثبت در یونسکو پیشنهاد می‌دهید؟

هموندی در خبرنامه

آدرس رایانامه (:ایمیل) خود را وارد کنید تا خبرنامه ی امرداد روزانه نوشتارهایمان را برای شما بفرستد