امرداد؛ بیست‌وشش سال ایستادگی برای فرهنگ ایران‌زمین

بیست‌وشش سال از نخستین شماره‌های «امرداد» گذشته، اما جانِ آن چراغ هنوز روشن است؛ چراغی که با دلسوزی روشن شد، نه با سرمایه. رسانه‌ای کوچک اما استوار که از همان آغاز، راه خود را در میان انبوهی از رسانه‌های سیاسی، به‌سوی فرهنگ و ایران‌دوستی کج کرد. این یادداشت، نه‌فقط برای نکوداشت «امرداد» است، بلکه دل نوشته‌ای است از کسی که از روز نخست، شاهد این راه بوده.

آغاز در زمانه بی‌پناهی فرهنگی

تابستان ۱۳۷۸ بود. امردادماه، با خبری داغ آمد: قرار است هفته‌نامه‌ای فرهنگی منتشر شود که صدای ایران باستان، زبان پارسی، جشن‌ها و آیین‌های نیاکانی باشد. نه پشتوانه‌ای بود، نه اطمینانی از آینده. فقط شور بود. امرداد همان روزها متولد شد، با آرمان‌هایی ساده اما سرشار از باور. در دورانی که کمتر کسی به نام ایرانِ فرهنگی دل می‌سپرد، امرداد چشم‌باز کرد؛ آرام، کم‌صدا، ولی ریشه‌دار.

یاد آن شب هنوز زنده است

خاطره آن شب چاپ نخستین شماره، در ذهنم همچنان زنده است. با چند تن از همکاران تا نیمه‌شب بیدار بودیم؛ از شوق، از نگرانی، از حسِ قدم گذاشتن درراه‌ی ناشناخته. یکی از همکاران آن دوران، برگه‌ای را بالا گرفت و گفت: «این، صدای ماست… شاید کوچک باشد، اما به وقتش شنیده خواهد شد.»

امرداد و سکان‌دارانی که هرکدام فصلی نو آفریدند

جمشید کیومرثی نخستین مدیر مسوول و آتوسا دینیاریان، نخستین سردبیر امرداد بود. امرداد با دقت و وسواس او، شکل گرفت. سپس کیوان هور سردبیر شد؛ با نگاهی پژوهش محور و قلمی کوبنده‌تر؛ و حالا سال‌هاست که دوست عزیزم، مهندس بابک سلامتی، با همان پایداری و شناخت عمیق از فرهنگ ایران، بار این کشتی را به دوش می‌کشد. او فقط مدیر‌مسوول نیست؛ قلب تپنده امرداد است.

بیش از یک هفته‌نامه، بخشی از هویت ما

برای ما که از آغاز در کنار امرداد بودیم، این نشریه چیزی فراتر از یک هفته‌نامه است. بخشی از زندگی‌مان است؛ یادآور هر دغدغه فرهنگی، هر واژه پارسی که از فراموشی نجات یافت، هر روایت تاریخی که از خاک بیرون آمد. امرداد درگذر این سال‌ها، به تکیه‌گاهی تبدیل شد برای آنان که به دنبال ریشه‌های خود می‌گردند.

راهی پر سنگلاخ، اما با گام‌هایی استوار

راهی که امرداد در آن گام گذاشت، آسان نبود. بارها با دشواری مالی روبه‌رو شد، با بی‌توجهی‌ها، با سایه سنگین نامهری؛ اما هر بار، همکارانش—چه آنان که دیده شدند و چه آنان که در سایه ماندند—با دست‌خالی، اما دلی پُر از مهر ایران، ایستادند. بی‌آنکه نامی بخواهند یا نشانی بجویند. جا دارد، یکایکشان را، از دل‌وجان سپاس گفت.

امرداد، پل پیوند دل‌های ایران‌دوست

امرداد خوانندگانی دارد که از مرز جغرافیا فراتر رفته‌اند. از زرتشتیان ایران تا فرهنگ دوستان اروپا و آمریکا، همه چشم به آن دارند. بسیاری از آنان که در جست‌وجوی تکه‌هایی از هویت خویش‌اند، امرداد را چون قطب‌نمایی فرهنگی یافته‌اند؛ و این، دستاورد کوچکی نیست برای رسانه‌ای که بی‌سروصدا آمده بود.

فرجام سخن:

حالا، پس از بیست‌وشش سال، می‌شود با صدایی بلند و سری افراشته گفت که امرداد، در برابر تمام سختی‌ها ایستاده است. این ایستادگی، آسان به دست نیامده؛ اما ارزشش را داشته. من هنوز باور دارم که رسانه‌ای که از دل مردم برخیزد و در خدمت فرهنگ باشد، می‌تواند در بلندترین تاریکی‌ها نیز روشنایی ببخشد.

با دل‌وجان، یاد می‌کنم از جمشید کیومرثی، بانو آتوسا دینیاریان، کیوان هور و مهندس بابک سلامتی عزیز؛ و نیز از همه همکارانی که روزی قلم زدند، صفحه بستند، پخش کردند و امرداد را زنده نگه داشتند.

امرداد بپایاد، چون نامش.