به گزارش تارنمای امرداد، ابوالحسن اتابکی، دکترای تاریخ از کشف کوچکترین سنگ نوشته باستانی با قدمت ۱۶۰۰ ساله در استان فارس خبر داد که در «اواخر دوره ساسانی» بر دیواره صخره های دشت مرودشت به نگارش در آمده است.
به گفته این پژوهشگر این سنگ نوشته شگفت انگیز یکی از شاهکارهای هنر ناب ایرانی در دوره ساسانی است که در ابعاد بسیار کوچک۴×۷ سانتی متر(به اندازه تقریبی یک قوطی کبریت) ترسیم گشته و با ابزاری به قطر5/. میلیمتر(۲۵گیج) نگاشته شده است. اتابکی اذعان داشت بی شک کشف چنین آثار ارزشمندی در حوزه میراث فرهنگی می تواند به نماد هویتی یک کشور تبدیل گردد که زمینه جذب گردشگر و توریسم را در آینده فراهم آورد اما در حال حاضر با وجود ضعف ساختاری و مدیریتی که در وزارت میراث فرهنگی و بویژه میراث فرهنگی فارس وجود دارد این موضوع تنها یک آرزوی دست نیافتنی است.
نجمه ابراهیمی دیگر پژوهشگر تاریخی گفت: این کتیبه در ۹ سطر به خط پهلوی کتابی و فارسی میانه به کتابت در آمده که دو سطر نخست آن بوسیله رسوبات صخره ای پوشیده شده است. ابراهیمی افزود این سنگ نبشته که بوسیله یکی از اهالی شهر استخر به نگارش در آمده، شامل یک «متن دینی» با محتوای اعمال نیک(کرفه) و گناه (winah) و همچنین ویژگی های کرفه بزرگ در مذهب دوره ساسانی ست که از سوی دکتر اتابکی مورد خوانش و مطالعه قرار گرفته و بزودی در نشریات علمی به چاپ خواهد رسید.
ابراهیمی همچنین گفت: سنجش کرفه(ثواب) و گناه به دلیل باور به دنیای پس از مرگ و جاودانگی روان، همواره در طول دوره ساسانی و در سنگ نوشته ها و متون مذهبی پس از آن مورد توجه قرار گرفته است. از اینرو در سنگ نوشته های«کرتیر»، موبد اوایل دوره ساسانی و کتاب های دینی زرتشتی چون «بندهش»، «وندیداد»، «ارداویراف نامه»، «روایت داراب هرمزدیار»، «مینوی خرد»، «دادستان دینی»، «شایست ناشایست»، «روایت امید اشو وهیشتان»، «مادیان هزار دادستان»، «صدر نثر»، «دینکرد» و بسیاری از متون دیگر به تفسیر درباره این موضوع سخن روا داشته شده و برآیند آن چنین است که روان پارسایان و پرهیزکاران دارای کرفه(اعمال نیک) در بهشت پاداش می یابند و روان گناهکاران در دوزخ برای پاک شدن گناهشان، پادفره(کیفر) می بینند.
