انتشار پیوسته و چهلویک سالهی هفتهنامهی اجتماعی- فرهنگی «ندای یزد»، توانایی و هنری است که درخور ستایش و ارجگذاری است. مطبوعات در ایران به سببهای گوناگون (مانند تنگناهای مالی، نبودِ نیروهای کاردان و نمونههای دیگر) عمر کوتاهی دارند، از اینرو انتشار نشریهی ندای یزد، با درازای چهلویک ساله و نوشتههایی پُربار و آگاهیرسانیهای بسیار، ستودنی و یادکردنی است.
تازهترین شمارهی ندای یزد (1789)، 25 شهریورماه 1404
به گزارش امرداد، هفتهنامهی ندای یزد در سال 1363 خورشیدی به دستیاری شادروان محمدتقی عسکری کامران (1310- 1373خ) آغاز به انتشار کرد و به جرگهی مطبوعات یزد پیوست. عسکری کامران که زادهی شهر یزد بود، در گذر زندگانی پُرثمر خود در شکوفایی استعدادها و آگاهیبخشی دربارهی تاریخ و فرهنگ یزد، بسیار کوشید و به جایگاهی دست یافت که اکنون حسین مسرّت –یزدشناس نامدار- از او به نام «یکی از مشاهیر استان یزد در کسوت روزنامهنگاری» یاد میکند و میگوید: «وی تا واپسین دم زندگانی، این نشریه را حتا در شرایط دشوار جنگ تحمیلی بدون وقفه و پربار چاپ کرد. در طول دهها سال، ندای یزد نقش بس بزرگی در راه شکوفایی استعدادها و اعتلای تاریخ و فرهنگ و ادب هنر یزد برعهده داشت» (گفتوگو مسرّت با خبرگزاری ایسنا- 27 مهر 1399).
صاحبامتیاز و مدیر مسوول این هفتهنامه، مهدی عسکری کامران است و از سال 1373 به اینسو، انتشار هفتهنامهی ندای یزد را محمود عسکری کامران بردوش گرفت و به همان شیوهی وزین و ستایشبرانگیز راهی را که آغاز شده بود، ادامه داد و شماری از نویسندگان و آگاهان از تاریخ و فرهنگ یزد و آشنایان با فن روزنامهنگاری را به همکاری فراخواند. واپسین شمارهای که از این نشریهی سودمند به دفتر «امرداد» رسیده است، تاریخ 11 شهریور 1404 را دارد و شمارهی 1788 آن، در 4 رویه است.
نوشتههایی ماندگار
هفتهنامهی ندای یزد سرشار از نوشتههایی است که بیگمان برای شناخت دیروز و اکنون یزد درخور اهمیت است. در این نشریه، نوشتههایی کوتاه و خواندنی دربارهی تاریخ یزد و هنرورزان آن، یادکرد نیک از تازهدرگذشتگانی که در عرصهی فرهنگ و هنر یزد جایگاهی برجسته داشتهاند، یادآورهایی از زندگی فرهیختگان سدههای گذشتهی یزد، گزارشهایی از نشستهای فرهنگی که در یزد و شهرهای دیگر ایران برگزار میشوند و با فرهنگ این استان پیوند دارند، چاپ چکامههایی از سخنوران کنونی یزد و بسیاری نوشتههای دیگر، میتوان یافت و از خواندن آنها بهرهمند شد.
یکی از نمونههایی که گردانندگان هفتهنامهی ندای یزد بدان توجهی بایسته دارند، شناساندن و یادآوری فرهنگوران ایران است؛ مانند آنچه محمود رستگار در چند شمارهی این نشریه دربارهی زندهیاد دکتر ذبیحالله صفا، استاد نامدار زبانوادبیات ایران، نوشته است، یا نوشتهای از محمدعلی گلابزاده دربارهی استاد نامور دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن (شماره 1783 ندای یزد).
بخشی از هفتهنامهی یاد شده ویژهی شناساندن کتابهای تازهچاپ دربارهی یزد است که با عنوان «پیشخوان کتاب» در بسیاری از شمارههای آن انتشار یافته و به آگاهی خوانندگان رسانده شده است.
هفتهنامهی ندای یزد از مسائل اجتماعی و روزمرهی استان یزد نیز چشمپوشی نمیکند و در ستونهایی خواندنی با عنوان «گفتم… گفت…» (به خامهی «بینام») و «چشمهایی بیننده» (نوشتهی علیرضا بزرگ یزدی) گریزی نکتهبینانه به آن مسایل میزند. افزون بر این که دیدگاه خوانندگان نشریه را بازتاب میدهد؛ مانند آنچه که یکی از خوانندگان هفتهنامه دربارهی «لزوم حفظ نام خیرین مدرسهساز» (شمارهی 1783) یادآوری کرده است و گردانندگان ندای یزد آن را بازتاب دادهاند.
در هفتهنامهی ندای یزد، فرهیختگان نامآشنایی قلم میزنند؛ مانند استاد عزیزالله کاسب و حسین مسرّت. نویسندگان خوشقلمی مانند عباس رزاقیان و استاد کاظم کشمیرشکن نیز از نویسندگان همیشگی این نشریه هستند.
در ندای یزد گاه نوشتههایی پراکندهای دربارهی مسائل بهداشتی و تندرستی، یاد شیرین گذشتههای نچندان دور (با عنوان «قفل زندگی!» از استاد احمد مضطرزاده) و بایستگی توجه به سازههای تاریخی یزد (مانند آنچه که دربارهی آبانبارهای این استان نوشته شده است) دیده میشود. گاه نیز بیتهایی خواندنی و زیبا، با خطی خوش در بالای رویهی نخست نشریه آورده شده که چشمنواز است؛ یا نوشتههایی که از دید تاریخ یزد ارزش بسیار دارند (مانند: «طبابت در یزد قدیم» نوشتهی دکتر علیرضا نواباعظم).
یادکرد از فرهنگ و نامآوران زرتشتی یزد
در هفتهنامهی ندای یزد نوشتههایی یافتنی است که در آن از فرهنگ و تاریخ و نامداران هازمان زرتشتی یزد یاد نیک شده است. مانند نوشتهای چندین بخشی از الهه میرافضلی، با عنوان «سفرنامهی عقدا» که در بخش پایانی آن به زیارتگاه پارسبانو (در جنوب عقدا) پرداخته و یادآور چگونگی برپایی آن شده است؛ یا نوشتهای در یکمین سال درگذشت روانشاد شهریار هیربد که در شمارهی 1787 (رویه 3) با عنوان «نخستین سالگرد درگذشت پژوهشگری فرهیخته» منتشر شده و از او به نام «همکار عزیز و فعال صفحهی “یادها و خاطرهها”»، نام بُرده شده است. در ادامهی این نوشته، دربارهی روانشاد هیربد آمده است: «صداقت و سختکوشی آن زندهیاد که بیشتر در قالب تاریخ ایران باستان، بزرگداشت آیینها، سالروزها و مناسبتها، به رشتهی تحریر درمیآمد، زبانزد خاص و عام و علاقهمندان به فرهنگ و آداب و رسوم مردمان دورهی باستان ایرنزمین بود». سپس نوشتهای کوتاه از بانو شهدخت هیربد، فرزند زندهیاد شهریار هیربد، در سوگ پدر آورده شده است. ندای یزد در پایان این یادکرد، «خاطرهی آن انسان نیکاندیش، نیکگفتار و نیککردار» شهریار هیربد را گرامی داشته است.
نوشتههایی نیز که دربارهی برخی سازههای یزد (مانند آبانبارها، به خامهی حسین مسرّت) آمده است، با تاریخ اجتماعی زرتشتیان پیوند دارد.
هفتهنامهی اجتماعی- فرهنگی ندای یزد، نشریهای خواندنیست که جایگاهی شایسته و سزاوار در نزد فرهیختگان استان یزد دارد. این نشریه سهشنبهها (دوهفته یکبار)، در دسترس خوانندگان خود قرار میگیرد.
