نشر نظر، همزمان با جشن مهرگان، آیین رونمایی از کتاب «گذاری در سرزمین زرتشتیان» اثر کاوه کاظمی را با حضور چهرههای فرهنگی و هنری برگزار میکند. این گردهمایی مینوی و فرهنگی، برای گرامیداشت میراث آیین کهن زرتشتی، همراه با امضای کتاب و نمایش فیلم خواهد بود.
کتاب «گذاری در سرزمین زرتشتیان»، نویسنده و عکاس آن کاوه کاظمی، از چهرههای برجسته عکاسی مستند در ایران است. همانگونه که از عنوانش پیداست، نگاهی تصویری و اندیشهبرانگیز دارد به زندگی، آیینها، و فضاهای فرهنگی زرتشتیان ایران.
به مناسبت انتشار کتاب زرتشتیان، نشر نظر، آیینی فرهنگی و مینوی را با باشندگی گروهی از چهرههای فرهیخته برگزار میکند.
دعوتنامه آیین رونمایی کتاب:
به نام اهورا مزدا دانای بیپایان
نشر نظر با خشنودی و در پرتو اشه، شما یاران نیکاندیش را به این جشن انتشار کتاب زرتشتیان فرا میخواند.
این گردهمایی مینوی و فرهنگی به پاسداشت فروهران پاک و برای گرامیداشت میراث درخشان این آیین کهن با حضور پرویز ورجاوند، کاوه کاظمی محمودرضا بهمنپور و البرز کاظمی همراه با امضای کتاب و نمایش فیلم برگزار خواهد شد.
زمان: پنجشنبه ۱۰ مهرماه ۱۴۰۴، ساعت 17:30
نشانی: حیات نظر، خیابان ایرانشهر جنوبی، کوچه علیاکبر دهخدا غربی (شریف سابق)، شماره ۲
از علاقهمندان و یاران نیکاندیش دعوت شده با حضور در این آیین، در پاسداشت فرهنگ و اندیشه ایرانی همبهره باشند.
برای خرید کتاب از فروشگاه امرداد اینجا را کلیک کنید.
کاوه کاظمی در ۲۵ مهرماه ۱۳۳۱ در تهران به دنیا آمد. در انگلستان عکاسی خواند و زندگی حرفهای و هنریاش را همزمان با انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ آغاز کرد سال ۱۳۶۲ در پاریس مستقر شد و
با سفر به کشورهایی مانند ایرلند شمالی لبنان نیکاراگوئه کوبا، یوگسلاوی ،افغانستان اندونزی سوریه، قبرس، آذربایجان و ارمنستان دامنه عکاسی خود را توسعه داد. «زرتشتیان» هفتمین کتاب عکس کاوه کاظمی دستاورد عکاسی در ۲۵ سال پیش از این است که در نشر نظر به چاپ رسیده است. آثار پیشین او عبارتاند از:
انقلابیون (۱۳۹۶)، مایهها و یادها (۱۳۹۷)، آشوب و آرام ایرلندی (۱۳۹۸)، خلیج فارس صحنه جنگهای بیپایان (۱۳۹۹)، بازگشت طالبان (۱۴۰۰)، راهیهها (۱۴۰۲)
کاوه کاظمی درباره «زرتشتیان» مینویسد: اولین بار که از زرتشتیان عکس گرفتم دو سه سال از انقلاب گذشته بود: در سفری ناگهانی به یزد رفته بودم و، سیزده چهارده سال بعد، تصمیم گرفتم که آن را به طور کامل عکاسی کنم و بهصورت گزارش مصور در مجلات بینالمللی منتشر کنم. مدتها از روزهای داغ دهههای ۵۰ و ۶۰ گذشته بود و من، که نمیخواستم فقط روی وقایع خبری تمرکز داشته باشم، دائم درصدد یافتن سوژههای جدید بودم. در این جستجوها کششی هم نسبت به گذشتههای باستانی ایران در خود حس میکردم و دوست داشتم زرتشتیان را، هرچه طبیعیتر، در بافت زیست و آداب و سنن خود و به دور از نشان دادن زندگی مدرن امروزیشان، به تصویر دربیاورم.
باری، با اتومبیل شخصی خود و وسایل عکاسی عازم یزد شدم و به تجسس در مکانهای آشنا پرداختم. نوروز بود و من میهمان دوستی یزدی بودم که از تهران به منزل پدرومادری در یزد رفته بود و از من هم دعوت کرده که به او ملحق شوم.
در این سفر به روستاهایی که از گذشته میشناختم دوباره سر میزدم و با کندوکاوهای فراوان جاهای باستانی جدیدی را کشف میکردم. حتی بارها در همان سفر و سفرهای بعد برای بهتر شدن تصاویرم و ثبت با نور دلخواه مجدد به آنجا برمیگشتم. سفرها همه مهیج بودند و سرشار از جاذبههای مردمی و تصویری.
در بازگشت به تهران، پس از ظهور اسلایدهایم، پروسۀ ادیت را شروع میکردم و اگر متوجه میشدم که در جایی نقصانی هست یا نتیجه مطلوب نیست، دوباره در سفر بعد به آنجا میرفتم تا به نحو بهتری عکاسی کنم. یادم هست که حداقل در سه نوبت از آتش آدریان یزد عکاسی کردم، ولی فقط آخرین دفعه که به آنجا رفتم موفق شدم به طور دلخواه آن را ثبت کنم. آتشکده تاریک بود و نور آتش برای عکاسی مطلوب کفایت نمیکرد.
هر دفعه از مردم شهر و روستا راجع به اعیاد و روزهای جشن در تقویمشان سؤال میکردم و به این ترتیب، اطلاعات و طبعاً سوژه برای عکاسی بیشتر میشد و در سفر بعد به آن سمتوسو میرفتم. تقریباً به تمام روستاهای اطراف یزد سر زدم و عکاسی کردم. به کرمان هم رفتم، ولی آنجا را به اندازۀ یزد جذاب نیافتم.
در تهران هم پیگیر مراسم سنتیمذهبی بودم و در جشن سده، سدرهپوشی، نوروز، گاهانبار و دیگر مراسم شرکت میکردم. یک بار که سرزده به آدریان (آتشکده) تهران سرزدم خوشبختانه مراسمی در جریان بود که هر پانزده بیست سال یک بار اتفاق میافتد و به آن نوزوتی میگویند: مراسم تحلیف موبدی که در مقام موبد موبدان قرار میگیرد.
اکنون، بعد از بیست و چهار پنج سال، مجموعهی عکسهایی که در طی سفرهای مختلف گرفتهام به صورت کتاب ارائه میشود. بسیاری از مکانهایی که در این مجموعه آمدهاند دیگر به شکل سابق وجود ندارند و در تحولات آخر قرن بیست و بازسازیها و آبادانیهای قرن بیستویکم از دست رفتهاند.
این کتاب عکسْ سفری کاملاً شخصی است به گذشتهی کهن ایران. با من در این سفر همگام شوید.
کاوه کاظمی/ پاییز 1403
دیدگاه دکتر تورج دریایی درباره کتاب تصویری «گذاری در سرزمین زرتشتیان» و آنچه به ما میآموزند
دکتر تورج دریایی، رییس مرکز ایرانشناسی دانشگاه کالیفرنیا در ارواین: کتاب زرتشتیان، عکسهای فوقالعادهای است از زندگی افراد، مراسم و بناهای زرتشتیان ایرانزمین در دوران ما. اهمیت کتاب کاوه کاظمی آن است که دنیای زرتشتیان را در یزد، تهران، شهرهای کوچک و دیگر مکانهای مقدسی که آنان در آن زیست میکنند، پیش چشم ما میگشاید.
آنچه این عکسها به ما میآموزند، زندهبودن رسم و رسوم باستانی ماست—آیینهایی که از دوره ساسانی به شکلی تقریبا یکسان در فلات ایران وجود داشتهاند، و ما در متون پهلوی ساسانی و پساساسانی، و گاه در متون عربی و فارسی درباره آنها اطلاع کسب میکنیم.
اکنون، پس از هزار و چند صد سال، و از طریق اثر دوربین کاوه کاظمی، میتوانیم از این آیینها، سنتها و مراسم مهم، تصویری دوستداشتنیتر و ملموستر داشته باشیم.
عکاس در سفرهای متعدد خود طی سالها، به دههای زرتشتی از جمله نفت، شریفآباد، چم، آتشکده، و استودان چم—که امروزه متروکه شده است—و نیز به یزد و تهران سفر کرده است و از مراسمی که کمتر درباره آنها سخن رفته، بهمانند نوزوتی، اوستاخوانی، جشنهای سده، و تولد اشو زرتشت، عکسبرداری کرده است.
