در میان همهی نیروهای مینوی که در آیین زرتشتی ستوده میشوند، آب جایگاهی درخشان و والا دارد. آب در اوستا «اَپَ» نام دارد؛ سرچشمهی روشنی و پاکی و پیکِ نیک میان زمین و آسمان. زرتشتیان از روزگاران کهن برای ستایش و پاسداشت آن، آیینی دارند که «آبزور» نامیده میشود؛ آیینی از نیایش، سپاس و یادکردِ اَردویسور آناهیتا Aredvi Sura Anahita))، ایزدبانوی باروری و نگهبان آبهای روان.
آیین آبزور، در ژرفترین چم خود، سپاسگزاری انسان از آب، این دادهی نیک اهورایی است. در این آیین، اوستاهای ویژهای خوانده میشود که «اوستای آبزور» نام دارد؛ اوستایی سرشار از واژگان پاکی و فروغ. در آغاز، موبد با جام یا آوندی پر از آبِ روان یا چشمهزار، به نیایش میپردازد. او نام آناهیتا و اهورامزدا را میخواند و از آنان میخواهد که آبها همیشه پاک و افزون باشند. در این میان، بخشی از اوستا چنین است:
«اَپَ اُرْوانَئو یَزَمِی، اَپَ اُرْوانَئو بَرِتَئِمِ»
یعنی: «روانِ آب را میستایم، روانِ روانانِ آب را درود میفرستم.»
در اوستای آبزور، از سه بخش یاد میشود: ستایش آب، پاککردن روان و پیوستگی انسان با طبیعت. موبد، هنگام نیایش، آب را با شاخهای از گیاه «بَرَسم» یا شاخهی همیشهسبز میجنباند تا یادآور پیوند جاودانِ زندگی باشد. آب به نشانهی روشنی و نیروی زندگی بر زمین پاشیده میشود، و هر قطرهاش یادآور نیکی، راستی و تازگی است.
در باور زرتشتی، آب نماد زنانهی آفرینش است؛ نیروی زایش و مهر. ایزدبانو اَردویسور آناهیتا در اوستا، «پاک، نیرومند، زیبای اندام و سرچشمهی همهی آبها» ستوده شده است. او نگاهبان چشمهها، بارانها و رودهایی است که زمین را زنده نگه میدارند. از همین رو، آیین آبزور نهتنها نیایشی برای آب، که نیایش برای زندگی است.
آنچه در بالا آمده است بخشی از نوشتاریست با عنوان «آبزور؛ اوستای آبهای زندگیبخش»، که در تازهترین شماره امرداد چاپ شده است.
متن کامل این نوشتار را در رویهی سوم (مردم) شمارهی 507 امرداد بخوانید.
«امرداد» شمارهی 507 در روزنامهفروشیها و نمایندگیهای امرداد در دسترس خوانندگان خواهد بود.
خوانندگان میتوانند برای دسترسی به هفتهنامهی امرداد افزونبر نمایندگیها و روزنامهفروشیها از راههای زیر نیز بهره ببرند:
فروش اینترنتی فایل پیدیاف شمارهی 507 هفتهنامه امرداد
فروش اینترنتی نسخهی چاپی شمارهی 507 هفتهنامهی امرداد
اشتراک ایمیلی هفتهنامهی امرداد
