پروفسور سروش سروشیان، دانشمند ایرانی زرتشتی، استاد برجسته مهندسی عمران و علوم هیدرولوژی، از چهرههای شناختهشده در دانش آبپایه، عضو آکادمی ملی مهندسی آمریکا، برنده مدال ویلیام بوئی در سال ۲۰۲۵ شد، بالاترین نشان افتخار اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا؛ جایزهای که بهپاس خدمات استثنایی او در پیشرفت دانش بارش و تولید نرمافزارهای کاربردی در این زمینه اهدا میشود.
سروشیان عضو آکادمی ملی مهندسی آمریکا و از برجستهترین چهرههای علمی در حوزه هیدرولوژی است.
کاوه مدنی، رییس موسسه آب، محیطزیست و سلامت دانشگاه سازمان ملل با انتشار پستی در این زمینه نوشت: (این جایزه در سال ۲۰۲۵ به پاس «خدمات استثنائی» پروفسور سروشیان «به پیشرفت علم و عمل در حوزه آب و بینش منجر به تولید یک محصول نرمافزاری دادههای بارش که به میلیونها نفر در جهان کمک میکند» به او اهدا میشود.)
پروفسور سروش سروشیان، زادهی کرمان، دانشآموختهی دانشگاه ایالتی پلیتکنیک کالیفرنیا و دانشگاه کالیفرنیا لسآنجلس است. او استاد مهندسی عمران و محیطزیست در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین و مدیر مرکز هیدرومتئورولوژی و سنجش از دور در همین دانشگاه است. سروشیان پیشتر در دانشگاههای آریزونا و کیس وسترن رزرو نیز تدریس کرده و در سال ۲۰۰۹ به عضویت شورای علوم و فناوری ایالت کالیفرنیا درآمده است. او عضو آکادمی ملی مهندسی آمریکا و فرهنگستان بینالمللی کیهاننوردیست و ریاست بخش جهانی چرخه آب و انرژی در برنامهی جهانی تحقیقات آبوهوا را نیز برعهده دارد.

3 پاسخ
درود فراوان به جناب آقای مهندس سروش سروشیان، که برای جامعه ایرانی مثل دیگر نام آوران ایرانی افتخار آفرینی کردند. در مقابل این بزرگ مردان فقط سر تعطیم فرود آوردن و تجلیل از کارشان ،کاریست که دست ما بر می آیدو بس. پیروز و پایدار باشید. ابراهیم کاوری ارادتمند
باعث افتخار و سربلندی زرتشتیان جهان و تمام ایرانیان است. با سالها تلاش و پژوهش، استاد سروشیان به بالاترین مرحله علمی و دانشگاهی رسیده است. تبدیل رطوبت به آب میتواند امید آینده جهان در تامین آب و خشکسالی باشد. سروش از خانواده اصیل و سرافراز زرتشتی کرمان است. برای او آرزوی تندرستی و پیروزی دارم.
جناب پروفسور سروشیان، با افتخار، کامیابیهای شما را شادباش میگویم.
با بیآبی و ناترازیهایش اندوهی سنگین بر دل ایران نشسته است. ۹ تالاب خشک شدهاند.
دریاچه ارومیه، میراثی از دوران باستان، خشکیده است و شورهزار آن سلامت مردم را تهدید میکند.
اصفهان و تهران، دو ستون تمدن و فرهنگ، بهسبب خشکاندن سفرههای زیرزمینی و تغییر مسیر آبهای اصلی، در خطر فرونشستاند. اصفهان، «نصف جهان»، در آستانه تبدیل شدن به خاطرهای تلخ است.
دشت تهران، دشت ورامین، دشت کاشان، دشت مهیار، دشت یزد-اردکان، دشت مشهد—همگی در حال فرونشستاند.
سد کرج، سد زایندهرود، سد لار، سد درودزن و دیگر سدهای مهم کشور، با کاهش شدید ذخایر مواجهاند.
در استانهایی چون سیستان، خوزستان، و کرمان، خشکسالی و گرد و غبار باعث مهاجرت هزاران خانواده شده است.
با عشق به ایرانزمین، به آیندهای وهمانگیز نزدیک میشویم—آیندهای که در آن، رودها خاطرهاند، تالابها افسانهاند، و زمین، زیر پایمان فرو مینشیند.