لوگو امرداد

چکاد دماوند زیر پای کوهنوردان زرتشتی

کوهنوردان زرتشتی پس از چند صعود برای آماده‌سازی سرانجام توانستند با دو روز کوه‌پیمایی در 26 امرداد 1401 به چکاد دماوند برسند.

ساعت 4 بامداد  ۲۵ امرداد ۱۴۰۱ از درب رستم باغ برنامه آغاز شد. ساعت ۶.۱۵ به پارکینگ جنوبی دماوند رسیدند. ساعت ۹ بامداد پیمایش به سوی پناهگاه انجام شد و ساعت ۱۳.۱۵ گروه به پناهگاه رسیده و چادر زدند تا استراحت کنند. ساعت ۳.۱۵ نیمه شب 26 امرداد از پناهگاه به سوی قله حرکت کردند. با وجود وزش باد شدید ساعت ۱۰ صبح گروه پای بر بلندای سپندینه کوه دماوند گذاشت و همگی با موفقیت صعود کردند.
گروه کوهنوردان زرتشتی۴۰ دقیقه روی قله ماندند و پس از ان مسیر بازگشت به سمت پناهگاه را پیش گرفتند. ساعت ۱۳.۴۰ به پناهگاه رسیده پس از استراحت و توان‌افزایی ساعت ۱۶.۳۰ به سوی گوسفندسرا و پارکینگ حرکت کردند. ساعت ۱۹.۳۰ به پارکینگ جنوبی رسیده و ساعت ۲۳ تهران بودند.
گروه کوهنوردان در این صعود که از جبهه جنوبی دماوند انجام شد، نوشین فرودی، فیروزه ماوندادی، بهزاد ماندگاریان، کورش مرادیان و سهراب جمشیدی به سرپرستی سیروس مندگاری بودند.069a5b6e 66f2 4415 9432 3865ddd320a4 937acf0d efe1 48b6 8ad8 9b5bfc02e6e1 61892c9e 6846 40c0 b0af 1df65f537a33 3383656c 6ac9 484e 9437 cde00033f45d 2ced98fd 8e49 4ead 946e 0b2898d6ef78 7c8d2840 e4ee 4ed7 98b5 88321f25877c 8a4912c4 0bd2 404b b24f ff2424e3fc86 8e61c56f d9a2 447e b882 593f227c8a09 31b07a70 c01f 4cf8 8d1a 7290ce8ca27a 460807e7 610c 48e3 938a 49940daa3fcb 648004cd e032 4f38 a9e7 bd57086911c6 a85b62f5 1804 43ee 8061 1d561037886c b9614c50 5eeb 4918 930c 025a091d65a0 f5d76425 11eb 44f7 848f e18721efcbd7 9e5e72b6 aec7 4abc af74 d57867f5e7f4 60f640d3 3bd8 4f71 8de9 31c4a723e32d

فرتورها رسیــده است.

4090

به اشتراک گذاری
Telegram
WhatsApp
Facebook
Twitter

3 پاسخ

  1. سلام بر کوهنوردان
    دوستداران طبیعت از شریف ترین و زلال اندیشه ترین مردمان اند.

    دَماوند = دَمَ وند = گودی، ژرفایی که از آن دَم = بخار بر می خیزد. شاید خوانده یا شنیده اید که گاه دانشمندان زمین شناس ابراز نگرانی می کنند که از دماوند بخار برخاسته و می تواند آتشفشانی کند. البته خیلی از کوه ها هنوز می توانند آتشفشانی کنند. ولی آن بخار دماوند تازگی ندارد؛ نه فقط تازگی ندارد، بلکه آنقدر باستانی است که نام آن زیبا در آن بُن دارد. وند(تالشی جنوبی، اول ساکن) = هند(تالشی شمالی، اول ساکن) = جای ژرف رود، آنجا که برای شنا کردن مناسب است. و کلن به معنای ژرفا است؛ جایی گودی و دیواره دارد. هند در Sahnd = سَرهند = آن کوه که بالای سرش هند یعنی وند یا بیل دارد = کوه سهند. در تالشی شمالی حرف اِر یا رِ تلفظ نمی شود. سَ = سَر. این سه واژه ی کهن ایرانی حالا دیگر در فارسی منسوخ شده. فقط در تالش دو سوی مرز بکار می رود و یا در جغرافیا یافت می شود. مثل دماوند، سهند، اردبیل، شوره بیل، بیلَه سوار، بیلگان، بیلَه بَند، اردبیلَه(هر سه واقع در آنسوی مرز)، بیلی، بیلی تندورَه، سیابیلی، بیلگادول و …

    این ها زر سرخ ایران باستان است که متأسفانه دانشمندان مرکز نشین دیگر با آن ها بیگانه شده اند.
    البته مفاهیم مستقیم بسیاری از واژه ها نیز حالا دیگر منسوخ شده و فقط به شکل قراردادی فهمیده می شوند. ولی در زبان تالشی هنوز مفاهیم اصلی و باستانی ایرانی آن ها بکار می رود. آیینَه = آوینَه = نشان دهنده. زیرَه = ژیرَه(تالشی) = دانه ای که در رَهِ زندگی است؛ زندگی می بخشد؛ ویژگی طبی ویژه دارد. ژی = زی = جی = زندگی – ژیرَه، زیرَه، جیگَر.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تازه‌ترین ها
1403-02-30