ارزشمندی آب، باران و کردار مردمان ایرانی

نوشته‌­های به یادگار مانده از نیاکان‌ِمان گزارش‌هایی دارند که پس از هزاره­‌ها هنوز برای ما جدی است. این نوشته‌­ها مرز میان پندار و واقعیت هستند. در نوشته‌­های کهن ما به اخبار، رخدادها و نام­‌های جانورانی برمی‌خوریم که برایمان هم شگفت‌آور و هم پذیرشش سخت است، مانند جانورانی به نام کلپاسه، کر ماهی، خر سه‌پا، کریشکی که منوچهر آن را به باره داشت. (بندهش، مهرداد بهار: 78). این سخنان در کدامین نوشتار به انجام رسیده است؟ گزارش‌­های اوستا و نوشته‌­های پهلوی میراثی است که نیاکان ما با سختی فراوان ‌سینه‌به‌سینه و یا با بازنویسی‌های فراوان برای ما نگاه داشته­‌اند. این‌ها داستان زندگانی مردمان ایرانی و سرگذشتی است که در درازنای هزاره­‌ها بر زندگانی‌شان رفته است و اکنون یکی از پایه‌های شناسه‌ی(:هویت) ما را پدید می‌آورد که نمی­توان به آسانی از آن گذشت. اوستا، بندهش، مینوی خرد، تاریخ دانشی‌ای‌(:علمی) است که هر ایرانی باید آن را بداند. ما در آموزش تنها به تاریخ عمومی توجه ‌کرده‌ایم، ولی به تاریخ دانش خود نپرداخته­ایم!
خشك‌سالی و آبادانی، این دو واژه آشناترین واژه­‌ها برای مردمان میانه‌ی جهان، ایرانیان، است. ایرانیان از روزگاران بسیار دور این وضعیت­‌ها را شناخته، به شیوه­‌هایی گوناگون از یكی بهره برده و با دیگری ‌ستیزیده‌اند. ساخت کاریز(:قنات)، ‌سد، آب‌انبار و … نمونه­‌های کاربرد خرد و دانش در زندگی مردم و ستیز با خشک‌سالی بوده است. داستان سختی­‌ها و کوشش­های مردمان ایرانی…
آنچه در بالا آمده بخشی از نوشتار «ارزشمندی آب، باران و کردار مردمان ایرانی» است که در هفته نامه‌ی امرداد 367 چاپ شده است.