گردشی نو، امانتی کهن

با آغاز گردش تازه‌ی انجمن زرتشتیان تهران و برگزیده شدن دکتر میزانیان به فرنشینی (ریاست)، برگ دیگری از دفتر نهادی ورق خورد که بیش از یک سده، بار هویت و همبستگی زرتشتیان را بر دوش کشیده است؛ نهادی ریشه‌دار، استوار و مستقل که باید همچنان پناه و تکیه‌گاه جماعت بماند.

دوشنبه‌ای که گذشت (29 بهمن)، خانه‌ای کهن در دل تهران، نفسی تازه کرد. گردش نو آغاز شد و هموندان (اعضای) تازه، پای در راهی گذاشتند که پیش از آنان ده‌ها تن با دل‌سوزی و ازخودگذشتگی پیموده‌اند. امروز زمان آن است که پیش از هر سخن، قدردان گردش‌های پیشین باشیم؛ آنان که در روزهای آسان و دشوار، چراغ انجمن را روشن نگه داشتند، بی‌هیاهو کار کردند و نامی جز خدمت بر خود ننهادند.
این نهاد، تنها یک جایگاه اداری نیست. یادگار همت نیاکان است؛ برآمده از خواست بانیان و بنیان‌گذارانی که با نیتی پاک، انجمن را برای نگاهبانی از فرهنگ، همبستگی و پیشرفت جماعت پدید آوردند. هموندان تازه باید بدانند که بر صندلی‌هایی می‌نشینند که پیش از آنان مردان و زنانی نشسته‌اند که دل در گرو ایران و آیین داشته‌اند. این جایگاه، پیش از آنکه افتخار باشد، امانت است.
باید توجه کنند که مصلحت جماعت خوشنام زرتشتی، بالاترین اهمیت را دارد. هیچ دیدگاه شخصی، هیچ سلیقه و هیچ دوستی و نزدیکی، نباید بر این مصلحت پیشی گیرد. انجمن خانه‌ی همه است؛ چه آنان که هم‌داستان‌اند و چه آنان که نقد دارند. در این خانه، صداها باید شنیده شود و دل‌ها نباید شکسته شود.
انجمن، نهادی مستقل است. این استقلال، گوهر گران‌سنگ آن است. باید بدانند که پاسداشت این استقلال، تنها با ایستادگی، خرد جمعی و پرهیز از کشیده شدن به بازی‌های بیرون از خانه شدنی است. استقلال، به معنای دوری از همکاری نیست، بلکه به معنای پایبندی به راهی است که از دل جماعت برمی‌خیزد و به سود جماعت پایان می‌یابد.
هموندان تازه باید توجه کنند که نگاه همکیشان به آنان، نگاهی سرشار از امید و گاه نگرانی است. همکیشان می‌خواهند ببینند که آیا انجمن می‌تواند پیوند نسل‌ها را استوارتر کند؟ آیا می‌تواند جوانان را دلگرم سازد؟ آیا می‌تواند سالمندان را آسوده کند؟ پاسخ به این پرسش‌ها نه در گفتار، که در کردار روشن می‌شود.
باید بدانند که هر تصمیم، بازتابی گسترده دارد. گاه یک واژه، یک نشست یا یک خاموشی، می‌تواند دل‌ها را نزدیک یا دور کند. از این رو، سنجیدگی در گفتار و استواری در کردار، بیش از هر زمان دیگر بایسته است. انجمن باید جای خرد باشد، نه شتاب؛ جای گفت‌وگو باشد، نه دوگانگی.
باید توجه کنند که ایران و فرهنگ ایرانی، بخشی جدانشدنی از هویت ماست. هموند هیات مدیره، تنها نماینده یک گروه کوچک نیست؛ او نگاهبان بخشی از فرهنگ کهن این سرزمین است. پاسداشت زبان، آیین‌ها، جشن‌ها و یادمان‌ها، نه یک کار نمادین، که یک خویش‌کاری (وظیفه) است. ایران خانه‌ی ماست و فرهنگ ایرانی، بستر بالندگی ما.
در این راه، بازگشت به نیت بانیان و بنیان‌گذاران انجمن، چراغ راه است. آنان انجمن را برای همبستگی ساختند، نه برای چنددستگی؛ برای پیشرفت ساختند، نه برای درجا زدن. هموندان تازه باید بدانند که هر گامی که برمی‌دارند، باید در راستای همان نیت نخستین باشد: نگاهبانی از جماعت، توانمندسازی نسل نو و پاسداشت آیین.
در کنار این همه، نباید از یاد برد که نقد، دشمنی نیست. دلسوزی گاه در جامه‌ی پرسش و حتی گلایه پدیدار می‌شود. هموندان تازه باید توجه کنند که شنیدن نقد، نشانه‌ی بزرگی است. انجمن زمانی بالنده می‌ماند که گوش شنوا داشته باشد و از هر نگاه سازنده بهره گیرد.
در این میان، قدردانی از گردش‌های پیشین، تنها یک رسم نیست؛ یک نیاز اخلاقی است. آنان که پیش‌تر خدمت کردند، سرمایه‌ی تجربه‌اند. پیوند میان گذشته و اکنون، باید استوار بماند. هیچ گردشی از صفر آغاز نمی‌شود؛ هر گردش، بر شانه‌های گردش پیشین می‌ایستد.
امروز که دکتر میزانیان سکان این نهاد را در دست گرفته است، امید آن می‌رود که با خرد، آرامش و نگاه فراگیر، راه همبستگی را هموار سازد. فرنشینی (ریاست)، جایگاه فرمان دادن نیست؛ جایگاه همسو کردن دل‌هاست. باید بداند که مردم، بیش از هر چیز، صداقت و یکرنگی می‌خواهند.
انجمن اگر می‌خواهد همچنان پناه و پشتوانه بماند، باید به شفافیت، پاسخگویی و همدلی پایبند باشد. باید توجه کنند که سرمایه‌ی اصلی انجمن، اعتماد مردم است؛ اعتمادی که به آسانی به دست نمی‌آید ولی به آسانی نیز از دست می‌رود.

گردش نو آغاز شده است؛ راهی تازه، اما بر زمینی آشنا. اگر هموندان تازه به نیت پاک بانیان بنگرند، اگر مصلحت جماعت را بر هر چیز پیشی دهند، اگر ایران و فرهنگ ایرانی را پاس دارند و استقلال انجمن را نگاهبانی کنند، بی‌گمان این گردش، سرافراز از آزمون زمان بیرون خواهد آمد.
برای همه‌ی هموندان تازه، آرزوی پیروزی، پایداری و دلگرمی دارم. امید که این خانه‌ی کهن، در سایه‌ی خرد و همبستگی، استوارتر از همیشه بایستد و چراغش روشن‌تر از پیش بدرخشد.
فرهاد رویین‌تن، کنشگر اجتماعی