شورای شهر نایروبی با تغییر نام جاده گالانا به «جاده فیروز نوروجی»، خدمات و میراث زندهیاد فیروز نوروجی، حقوقدان برجسته پارسی و از چهرههای اثرگذار حقوق بشر و دموکراسی در کنیا را ارج نهاد.
مراسمی با حضور چهرههای برجسته:
این مراسم با حضور اعضای خانواده، دوستان، وکلا، رهبران مدنی، فعالان حقوق بشر و ساکنان منطقه برگزار شد. از جمله حاضران میتوان به ویلو نوروجی، همسر روانشاد ویلی موتونگا، رییس پیشین قوه قضائیه، مارتا کاروا، رهبر حزب آزادیبخش مردم، بونیفیس موانگی فعال مدنی، گیتوبو ایمانیارا وکیل حقوق بشر، ایرونگو هاوتون مدیر اجرایی عفو بینالملل کنیا و نمایندگان شورای شهر نایروبی اشاره کرد.
در نگاه نخست، این اقدام ممکن است تنها یک تغییر ساده در نام خیابان به نظر برسد، اما برای بسیاری از حاضران معنایی بسیار عمیقتر داشت: ماندگار شدن نام فیروز نوروجی در حافظه عمومی شهری که او عاشق آن بود، در آن زندگی کرد و دههها به آن خدمت کرد.
خیابانی به عنوان حافظه زنده شهر:
فرآیند تغییر نام پس از ماهها مشورت عمومی و مشارکت مدنی انجام شد. روندی که با همکاری بنیاد جامعه کیلیمانی، عفو بینالملل کنیا، خانواده نوروجی، ساکنان، وکلا و مسئولان شهری نایروبی پیش رفت.
این کارزار از اکتبر ۲۰۲۵ آغاز شد و شامل جلسات مشورتی با رهبران محلی، کسبه و شهروندان بود. همچنین یک دادخواست آنلاین صدها امضا جمعآوری کرد و گفتوگوهای میدانی در امتداد جاده گالانا نشان داد که حمایت گستردهای از این تغییر نام وجود دارد.
انتخاب جاده گالانا نیز تصادفی نبود. فیروز و ویلو نوروجی دههها در منطقه کیلیمانی زندگی و فعالیت داشتند و این خیابان بخشی از جغرافیای واقعی زندگی شخصی و اجتماعی آنان بود. بنابراین نامگذاری آن، پیوندی مستقیم میان حافظه خانوادگی و حافظه شهری ایجاد کرد.
این پیشنهاد توسط وایترا چگه، عضو شورای نایروبی جنوبی «B»، در شورای شهر مطرح شد و با اتفاق آرا به تصویب رسید. سپس دولت شهری نایروبی روند رسمی تغییر نام را اجرا کرد.
در این میان، ایرونگو هاوتون در مقالهای اشاره کرد که نامگذاری فضاهای عمومی هرگز اقدامی خنثی نیست. بلکه تعیین میکند چه کسانی به یاد سپرده شوند و چه ارزشهایی در حافظه یک شهر باقی بماند. از این منظر، «جاده فیروز نوروجی» نه تنها ادای احترام به یک فرد، بلکه بیانیهای درباره عدالت، قانون اساسی و حافظه مدنی است.
وجدان عدالت و نماد شجاعت مدنی:
مارتا کاروا در مراسم یادبود، نوروجی را «وجدان جامعه» و وکیلی توصیف کرد که زندگی خود را وقف عدالت کرده بود. او گفت نوروجی تنها یک وکیل نبود، بلکه نمونهای از شجاعت، صداقت و حرفهایگری در بالاترین سطح بود.
کاروا تأکید کرد که او در سختترین دورههای سیاسی کنیا از کسانی دفاع میکرد که صدایشان خاموش میشد و قانون را به عنوان سپری برای آسیبپذیران و ابزاری برای مهار قدرت به کار میبرد.
به گفته او، نامگذاری این خیابان باعث میشود نسلهای آینده بپرسند فیروز نوروجی که بود و از این طریق با مفاهیمی مانند شجاعت، عدالت و دموکراسی آشنا شوند.زندگیای ریشهدار در کنیا و جهان:
فیروز نوروجی در سال ۱۹۴۱ در نایروبی متولد شد. پیشینه خانوادگی او به سال ۱۸۹۶ بازمیگشت، زمانی که پدربزرگش در جریان ساخت راهآهن اوگاندا به شرق آفریقا آمد. این پیشینه نقش مهمی در شکلگیری هویت و نگاه او به مسوولیت اجتماعی داشت.
او در هند، بریتانیا و ایالات متحده تحصیل کرد . در دانشگاه بمبئی، موسسه لینکلنزاین و دانشگاه ییل. در سال ۱۹۶۵ به کانون وکلای کنیا پیوست و در دادگاههای چندین کشور شرق آفریقا فعالیت حقوقی داشت.
تمرکز اصلی کار او بر پروندههای قانون اساسی، سیاست و حقوق بشر بود. او در طول بیش از شش دهه فعالیت، از زندانیان سیاسی، روزنامهنگاران، فعالان مدنی و مخالفان سیاسی دفاع کرد. وکیلی که اصول را بر مصلحت ترجیح داد.
نوروجی به جای راحتی و مصلحت، همواره اصول اخلاقی را انتخاب میکرد. او در شرایطی دشوار ایستادگی میکرد و باور داشت قانون باید از مردم محافظت کند، نه اینکه علیه آنان استفاده شود. همین ویژگی باعث شد پس از درگذشتش از او با عنوان «غول آرام» یاد شود. انسانی فروتن اما استوار و وکیلی که حتی همکارانش نیز به او به چشم مرجع اخلاقی و حرفهای نگاه میکردند.آموزگار، نویسنده و تاریخنگار
فراتر از دادگاه، نوروجی به عنوان استاد در دانشگاهها و مراکز حقوقی مختلف تدریس میکرد و نسلهای جدید وکلا را تربیت کرد. او همچنین نویسندهای پرکار بود و آثار مهمی در حوزه تاریخ، حقوق و جامعه منتشر کرد. کتابهای او شامل موضوعاتی درباره عدالت اجتماعی، قانون اساسی کنیا، تاریخ مهاجرت و خاطرات شخصی بودند. یکی از آثار مهم او درباره پیو گاما پینتو، مبارز آزادی خواه کنیا، به سیاست حافظه عمومی و اهمیت ثبت تاریخ مبارزات استقلال طلبانه میپرداخت.
حافظه، درختان و آینده :
در کنار این مراسم، برنامهای برای کاشت درختان نیز برگزار شد. ساکنان، خانوادهها و دانشآموزان در امتداد جاده گالانا درختهایی کاشتند تا این خیابان به فضایی سبز و یادمانی زنده تبدیل شود.
ویلو نوروجی این اقدام را «باغی از حافظه و امید» توصیف کرد .جایی که هر درخت نمادی از آیندهای بهتر است.
افتخارات و جایگاه بینالمللی:
نوروجی در طول زندگی خود جوایز متعددی دریافت کرد. از جمله جوایز حقوق بشری، افتخارات کانون وکلای بینالمللی و نشانهای ملی و منطقهای. او همچنین در روند اصلاحات قانون اساسی کنیا نقش فعالی داشت. با این حال، ارزش واقعی زندگی او بیش از هر جایزهای در افرادی دیده میشود که از آنان دفاع کرد، آموزش داد و الهام بخشید.
میراثی فراتر از مرزها:
میراث فیروز نوروجی نه تنها متعلق به کنیاست، بلکه بخشی از تاریخ گستردهتر جامعه پارسیان و زرتشتیان در شرق آفریقا نیز به شمار میرود. تاریخی از مهاجرت، خدمت عمومی، آموزش و مشارکت مدنی.
پایان: نامی در قلب شهر
امروز در قلب نایروبی، جادهای نام فیروز نوروجی را بر خود دارد. این نام هر روز توسط شهروندان، رانندگان، دانشآموزان و وکلا تکرار خواهد شد و هر بار پرسشی ساده اما مهم را زنده نگه میدارد: او که بود؟ و پاسخ آن، یاد مردی است که باور داشت قانون باید در خدمت عدالت باشد، شجاعت در زمان خطر معنا پیدا میکند و زندگی عمومی باید بر پایه صداقت و مسوولیت بنا شود.
در نهایت، این خیابان نه فقط یک نام، بلکه یاد یک زندگی است ، زندگیای که به ساختن کنیایی آزادتر، عادلانهتر و انسانیتر کمک کرد.
منبع : پارسی خبر
