فرنشین ادارهی جنگلداری و جنگلکاری ادارهی کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان کرمانشاه با اشاره به برخی گسترههای استان که در آستانهی بیابانی شدن هستند، گفت: اجرای طرحهایی مانند زراعت چوب، طرحهای مرتعداری و پروژههای آبخیزداری با هدف پیشگیری از گسترش این پدیده، در دستور کار است.
به گزارش ایسنا، عبدالعلی جلیلیان به بهانهی روز جهانی مبارزه با بیابانزدایی و خشکسالی (۲۷ خرداد)، با اشاره به اقلیم استان کرمانشاه گفت: بر پایهی ویژگیهایی مانند میانگین بارندگی، چگونگی پوشش گیاهی و وجود گونههای ویژهی جانوری، در استان کرمانشاه بیابان به معنای واقعی وجود ندارد، اما برخی گسترههای استان در آستانهی بیابانیشدن هستند.
وی افزود: پدیدهی بیابانیشدن به سببهایی مانند دگرگونیهای اقلیمی، کاهش بارندگیها، ویرانی پوشش گیاهی و بهرهبرداری نادرست از منابع طبیعی رخ میدهد و اگر کارهای پیشگیرانه در زمان مناسب انجام نشود، ممکن است در بلندمدت بخشهایی از زمینها به سوی شرایط بیابانی حرکت کنند.
فرنشین ادارهی جنگلداری و جنگلکاری اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان کرمانشاه با اشاره به گسترههای در آستانهی خطر این پدیده در استان گفت: در برخی جاها از منطقهی سومار و همچنین در بخشهایی از شهرستان قصرشیرین شرایطی وجود دارد که اگر خشکسالیها و دگرگونیهای اقلیمی ادامه یابد، چهبسا به سمت بیابانیشدن حرکت کنند.
کوششها برای پیشگیری از بیابانیشدن
جلیلیان یکی از مهمترین کارهای انجام شده در این زمینه را اجرای طرح زراعت چوب بازگو کرد و گفت: در همین راستا پروژهای به گستردگی 600 هکتار در نزدیکی مرز خسروی اجرا شده که در آن از گونهی اکالیپتوس بهره برده شده است. گونهی اکالیپتوس به سبب ویژگیهای خاص خود در گسترههای گرم و خشک عملکرد مناسبی دارد. این گونه افزون بر کمک به ایجاد پوشش گیاهی مناسب، نقش مؤثری در کنترل پدیده ریزگردها دارد و میتواند به ملایم کردن شرایط آبوهوایی و پاکیزه ساختن هوا نیز کمک کند.
رئیس اداره جنگلداری و جنگلکاری اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان کرمانشاه در ادامه افزود: سالانه میان 200 تا 250 هکتار از زمینهای استان زیر پوشش اجرای طرحهای مرتعداری جای میگیرد که بخشی از این کارها دربردارندهی کپهکاری با بهرهگیری از گونههای مرتعی بومی و پایدار است.
جلیلیان با پافشاری بر بایستگی توجه به مدیریت منابع طبیعی در شرایط دگرگونیهای اقلیمی، گفت: دگرگونی اقلیمی و کاهش بارندگیها از مهمترین سببهایی هستند که میتوانند روند بیابانی شدن را افزون سازند، بنابراین بایسته است که برنامههای حفاظتی و مدیریتی در این بخش با پیگری بیشتری ادامه یابد.
