پروندهی هشت روستای ایران تا ۱۹ خرداد برای رقابت با روستاهای جهان و جای گرفتن در فهرست بهترین روستاهای گردشگری به سازمان جهانی گردشگری فرستاده میشود.
به گزارش ایرنا، مهدی بهاروند، فرنشین گروه توسعهی جاذبهها و محصولات گردشگری ذر اینباره گفت: امسال پروندهی هشت روستای ایران مانند روستاهای قلعهبالا از استان سمنان، موئیل از استان اردبیل، درک از استان سیستانوبلوچستان، مصر از استان اصفهان، ریاب از استان خراسان رضوی، شانهتراش از استان مازندران، گیسوم از استان گیلان و روستای پامنار از استان خوزستان برای ثبت در فهرست بهترین روستاها به سازمان جهانی گردشگری فرستاده خواهد شد.
فرنشین گروه توسعه جاذبهها و محصولات گردشگری گفت: پرونده روستاهایی که برای ثبت به سازمان جهانی گردشگری معرفی میشوند باید دارای ۹ ویژگی باشند تا در ارزیابی داوران بینالمللی بتوانند امتیازهای بایسته را به دست آورند. یکی از مهمترین سنجهها، نوآوری ویژه در بخشهای توسعهی پایدار و گردشگری در روستاهاست که به سبب آن افزون بر اینکه روستا به مقصد گردشگری میشود، شبکهای از سودبران (:ذینفعان) گردشگری نیز از سود این ابتکار بهرهمند شوند.
بهاروند افزود: ارزیابی و داوری روستاهای برتر براساس ویژگیها و سنجههایی مانند داشتن منابع و جاذبههای گردشگری، باززندهسازی (:مرمت) و نگاهبانی از منابع، پایداری اقتصادی، پایداری اجتماعی، پایداری زیستمحیطی، دارا بودن زنجیرهی ارزش و خدمات گردشگری، اولویت و حکمرانی، زیرساخت و ارتباطات، ایمنی، امنیت و سلامت انجام میشود و روستاهایی که بتوانند گردشگری را به عنوان محوری برای توسعه پایدار و رفاه اجتماعی برگزینند از بخت بیشتری برای جای گرفتن در فهرست بهترین روستاهای جهان برخوردار خواهند شد.
روستای شانهتراش و کاشت نمادین گونهای یگانه
اهالی روستای «شانه تراش» در آستانهی فرآیند ثبت جهانی گردشگری سال ۲۰۲۶، با همراهی مسوولان و کنشگران رسانهای خارجی و اینفلوئنسرها، به کاشت نمادین گونهی ویژهی (:شاخص) هیرکانی «انجیلی» کردند تا گامی نو در جهت پیوند دوباره با جنگلهای هیرکانی و استوار ساختن زیرساختهای طبیعی و زیستمحیطی این روستای نامزد ثبت جهانی بردارند.
اجرای پویشهایی مانند رنگآمیزی روستا و دیگر رویدادهای اجتماعی، بخشی از این کار گروهی است. در همین راستا، نهالهای درخت انجیلی در ورودی روستا کاشت شد. بر این پایه چنین نهاده شده است که اهالی روستا کارت افتخاری همیار طبیعت دریافت کنند و شانهتراش به روستای پایلوت سبز تبدیل شود.
گونهی انجیلی به سبب پایداری بالا و توان برباری دمای زیاد در دگرگونیهای اقلیمی، انتخابی ایدهآل است. همچنین این درخت با داشتن ریشههای محکم، نقش حیاتی در تثبیت خاک و جلوگیری از رانش در مناطق پرتگاهی و جادههای ییلاقی دارد. میتوان گفت که درخت انجیلی «شناسنامه» جنگلهای هیرکانی به شمار میآید و به سبب یگانه بودن در طبیعت ایران و جهان، به عنوان سمبل این روستا شناخته شده است؛ این در حالی است این درخت در دیگر جاهای دنیا تنها در باغهای اکولوژیک پرورش مییابد، در شمال ایران به شکل طبیعی میروید و این ویژگی، جذابیت ویژهای برای گردشگران داخلی و خارجی پدید میآورد تا با غنای بیمانند طبیعت ایران آشنا شوند.
درخت انجیلی یکی از ویژهترین و یگانهترین گونههای درختی موجود در جنگلهای هیرکانی شمال ایران است. این درخت که دیرینگیای میلیونساله دارد، نهتنها یک گونهی بومی و نادر است، بلکه از دید زیستمحیطی، فرهنگی و زیباییشناختی نیز ارزش فراوانی دارد. درخت انجیلی به سبب رنگهای خیرهکنندهاش در فصل پاییز، پایداری بالا در برابر شرایط نامساعد محیطی، و نقشش در حفظ اکوسیستمهای جنگلی، یکی از گنجینههای طبیعی کشور محسوب میشود. این گونهی درختی تنها عضو زنده از جنس Parrotia است که بهطور طبیعی در جهان بهجا مانده است و به همین سبب از دید علمی بسیار ارزشمند و درخور نگرش است. زیستگاه طبیعی آن در بلندیهای (:ارتفاعات) میان ۴۰۰ تا ۱۶۰۰ متر از سطح دریاست و در گسترههایی با بارندگی بالا و خاک حاصلخیز رشد میکند.
