استاد و پژوهشگر گاتها، موبد مهران غیبی در 30 خوردادماه 1395 خورشیدی رخت از جهان بربست. امروز دهمین سالی است که او دیگر در میان ما نیست، هرچند یادهای نیکاش پایدار و زنده است.
روانشاد مهران غیبی پژوهشگر فرهنگوزبانهای باستانی و دانشآموختهی این رشتهی علمی در دانشگاه شیراز، از خانوادهای زرتشتی در شهر زنجان، در ششم مهرماه 1340 خورشیدی برخاسته بود. پدرش افسر ارتش و مادرش بهیار بود. پس از پشت سر گذاشتن سالهای دانشاندوزی، 27 سال در کرمان، اصفهان و کرج آموزگار دینی بود و چون مدرک کارشناسی ارشد را در رشتهی کشاورزی به دست آورده بود، چندی نیز در «مرکز تحقیقات کشاورزی» کرمان خدمت کرد. غیبی هموند هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی کرمان بود.
دلبستگی اصلی موبد غیبی به فرهنگوزبانهای باستانی بود. از اینرو، دانش این رشته را در دانشگاه شیراز آموخت. در گذر سالهای زندگی پُربهرهاش، جستارهای بسیاری از او در زمینهی فرهنگوزبانهای باستانی منتشر شد.
از شمار کارهای فرهنگی او پذیرفتن مسوولیت درموزهی «گنجینهی میراث فرهنگی زرتشتیان» بود. این گنجینه را انجمن زرتشتیان کرمان در سال 1362 خورشیدی بنیان گذاشت و در آن بخشی از داراییهای وقفی و کهن و اسناد تاریخی زرتشتیان گردآوری شده است. موبد مهران غیبی با دلسوزی و دلبستگی بسیار پیگیر کارهای موزه بود. او در کنار کارهای سودرسان دیگر، چند شماره از ماهنامهای به نام «اسفند» را در کرمان منتشر میکرد. دو دوره نیز هموند انجمن زرتشتیان کرمان بود. دلبستگی دیگر او نگاهبانی از میراث تاریخی کرمان بود. غیبی با یاریهای انجمن زرتشتیان کرمان کوششهای بسیاری کرد تا خانههای کهن را از نابودی و ویرانی نجات دهد.
موبد مهران غیبی همواره بر این نکته پافشاری میکرد که خویشکاری اصلی یک جوان دانشاندوزی است و انجام کاری که سودی نیک به دیگران برساند. آنهایی که مهران غیبی را از نزدیک دیدهاند او را مردی آرام، خوشبرخورد، باشرم و آزرم، بیدریغ در مهربانی و بردبار در برخورد با دیگران شناساندهاند. او تا واپسین دَم زندگانی حتا در زمانی که در بیمارستان بستری بود، پاسخگوی دانشجویان و کسانی بود که میخواستند از دانش بسیار او بهره ببرند.
زمانی که مهران غیبی بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت، به خواست او پیکرش به دانشگاه علوم پزشکی کرمان برای کارهای پژوهشی و پیشرفت دانش پزشکی، سپرده شد. او وصیت کرده بود که هزینهی سالگرد درگذشتاش صرف انجام کارهای فرهنگی شود.
به روان و فروهر پاک موبد مهران غیبی درود میفرستیم و یادش را گرامی میداریم.
یارینامه: «سرانجام غیبی هم بال گشود»؛ تارنمای پیام ما، 30 خورداد 1395 (و) تارنمای «امرداد» نوشتهای با عنوان «یادروز پنجمین سالگرد درگذشت موبد مهران غیبی»؛ نوشتهی سپنتا رشیدیان، 29 خورداد 1400.
