گاهی یکبار فشردن شاتر دوربین، بیش از هزاران واژه، از شگفتیهای زمین سخن میگوید. عکاسی از طبیعت، هنر ثبت لحظههایی است که در آن پرواز یک پرنده، شکفتن یک گل، سکوت یک جنگل، یا حتی ثبت واپسین تصویر از گونهای در حال انقراض به روایتی ماندگار از زیبایی و شکنندگی جهان تبدیل میشود. روز جهانی «عکاسی از طبیعت»، فرصتی است برای پاسداشت چشمانی که با قاب دوربین، نهتنها زیباییهای زمین، بلکه بایستگی حفاظت از آن را به تصویر میکشند.
طبیعت، بزرگترین گالری زنده جهان است و عکاسان طبیعت، راویان بیصدای شگفتیهای آن. روز جهانی عکاسی از طبیعت یادآور نقش مهم تصاویری است که فراتر از ثبت منظرههای چشمنواز، توجه افکار عمومی را به ارزش تنوع زیستی، خطرهای زیستمحیطی و بایستگی از حفاظت از میراث طبیعی زمین جلب میکند.
جهانی که انسان برای خود ساخته سرشار از خشونت است. آسیبرسانی خواسته یا ناخواسته به طبیعت نیز بخشی از رفتار تند و ناهنجار انسان است که به بهانهی فنآوری و پیشرفت، زیستبوم خود را تا مرز نابودی برده است. بازگشت به جهان آرامشبخش طبیعت همان راهی است که انسان را از دشواری خودخواستهای که پدید آورده، رهایی میبخشد. عکاسی از طبیعت ما را به این آرمانِ دلپذیر نزدیک میکند.
از سوی دیگر، دیوارهای ستبر شهرنشینی، گردش در طبیعت را بیشوکم از ما گرفته است. هیاهوی زندگی پُرتنش انسان در شهرهای مدرن، روزبهروز او را از طبیعتی که به آسانی شادی و خشنودی ژرف و پایدار میبخشد، دور و دورتر ساخته است. اما در این غوغای زندگی شهری، گاه فرصتهای کمیابی هم پیش میآید تا گام در طبیعت بگذاریم. همین پیشآمد دلخواه است که فرصت دیگری در اختیار ما میگذارد: فرصت عکاسی از طبیعت و ثبت لحظهها!
تصور کنید که دویدن آهویی یا بالزدن آرام پرندهای را ببینید و از آن لحظههای زودگذر عکاسی کنید. این عکس تا همیشهی زندگی یادی خوش و پایدار را در شما زنده نگه میدارد. این لحظهها همیشگی و تکرارشونده نیستند. به کوتاهی و شتابان میگذرند و ناپدید میشوند. عکاس آن یکدَمهای گریزان را ثبت میکند و نگاه میدارد.
در سالنمای جهانی، امروز 15 ژوئن (25 خوردادماه) «روز عکاسی از طبیعت» نامگذاری شده است. عکاسی از طبیعت یکی از شاخههای هنر عکاسی است. برخی این بخش از عکاسی را کاری برای «سپاسداری از طبیعت» میدانند. طبیعت سوژههای زیبا و بیمانند را در اختیار عکاس میگذارد و او با عکاسی، قدردان ارمغان بیدریغ طبیعت میشود.
هلیا، مادهیوزپلنگ ایرانی
روزی برای ثبت طبیعت هزار رنگ ایران
ایران نه تنها با فرهنگ و تاریخش، که با طبیعت چهارفصل و کممانندش هم شناخته میشود. سرزمین ما سرشار از کوهستانها، چشمهها، رودخانهها، غارها، دشتها، کویرها، پهنههای پُرگلوگیاه، مرتعهای سبز، جویبارهای رونده و حیات وحش پُرجنبوجوش است. روز عکاسی از طبیعت، زمانی درخوری برای ثبت این طبیعت جاندار و سرزنده از دریچهی دوربین است. عکاس طبیعت ایران، در یکسو دماوند با چکاد پوشیده از برفش را پیش رو دارد و در دیگرسو دشتهای ترکمنصحرا را که پهلو به پهلوی دریای خزر داده است. در گوشهای دیگر کویر لوت با شبهای پُرستارهاش دامندامن رخت افکنده است و دورتر از آن جنگل ماسال گیلان سبز در سبز نمایان است. دامنههای کوهستانی کران تا کران زاگرس را هم فراموش نکنیم و صدها جای دلربای دیگر. اینهاست که زیستبوم زیبای ایران ما را میسازند. برای هنرمند عکاسی که به ثبت شگفتیهای طبیعت میپردازد، چه زیستبومی تماشاییتر و شادیآورتر از طبیعت ایران؟ پس بیاییم عکاسی از طبیعت ایران را از همین امروز که روزی جهانی برای عکس گرفتن از زیستبوم و شگفتیهای آن است، آغاز کنیم. آبشارها، جزیرهها، دریاچهها، تالابها، پرندگان، حیات وحش فراوان و بسیار دلرباییهای دیگر، انگیزهای شادیآفرین برای هر کدام از ماست تا عکاس طبیعت و زندگی جاری آن باشیم. درست است که طبیعت ما آسیبها دیده و زخمخورده است و گاه از آتش گرفتن جنگلها نالان بوده و گاه نابودی برخی گونههای گیاهی و جانوری را تجربه کرده است. با این همه، هنوز آن اندازه زیباییهای آشکار و پنهان دارد تا عکاس طبیعت را به سوی جهان رنگینکمانی خود بکشد و او را وادار بدارد که لحظههای هوشربا و دلانگیزش را ثبت کند. پس بیاییم امروز، روز جهانی عکاسی از طبیعت، را سرآغازی برای رفتن به دامان طبیعت و ماندگار کردن لحظههایش سازیم.
روز عکاسی از طبیعت خجسته!
