گفتوگو دربارهی راهاندازی تلویزیون ملی ایران در آغاز دههی سی خورشیدی آغاز شد. اما هرچند ارادهها برای انجام آن بسیار بود، شکلگیری فرستندهای به نام تلویزیون ملی ایران، سالها به درازا انجامید و قانون آن نزدیک به دو دهه زمان بُرد تا به تصویب مجلس شورای ملی برسد.
در دههی سی خورشیدی بود که پیشنهاد بنیانگذاری یک فرستندهی تلویزیونی داده شد. این کار نیاز به مصوبهای قانونی داشت. در تیرماه سال 1337 خورشیدی قانونی که کار راهاندازی تلویزیون ملی را آسان میساخت به تصویب مجلس شورای رسید. این فرستنده تنها در تهران بُرد داشت. برای آنکه کار تلویزیون نیز رونق بگیرد، دولت پذیرفت تا پنج سال از بنیانگذاران آن مالیات دریافت نکند. بدینگونه در ساعت پنج پسین از یازدهمین روز مهرماه 1337 خورشیدی نخستین برنامهی تلویزیون ایران پخش شد و در خانههای بسیاری از پایتختنشینان دیده شد. از آن پس، از ساعت 6 پسین تا 11 شب برنامههایی خبری و سرگرمکننده از تلویزیون نوبیناد ایران پخش شد و آرامآرام در دل بینندگاناش که با شگفتی برنامهها را دنبال میکردند، جا باز کرد. رویدادهای ورزشی، ویژهی کودکان، پخش فیلم سینمایی، اخبار و گفتوگوهای اجتماعی، شماری از برنامههای تدارکدیدهی هر روز تلویزیون بود. سه سال پس از آن نیز فرستندههایی در شهرهای آبادان و اهواز آغاز به کار کردند. با این همه، هنوز قانونهای بایسته تصویب نشده بود و این کار به بررسیها بیشتری نیاز داشت.
قانونهایی برای پایهریزی تلویزیون ملی ایران
سرانجام در روز ششم تیرماه 1346 خورشیدی، مجلس شورای ملی لایحهی دولت را به تصویب رساند. این لایحه دربارهی پایهریزی تلویزیون ملی بود. در این قانون، بر خودبسندگی (:استقلال) مالی تلویزیون ملی ایران پافشاری شده بود؛ تلویزیون ملی دارای «شخصیت حقوقی» شناخته شده بود و اساسنامه و آییننامهی آن پیرو (:تابع) قانون مصوب بود و نه قانونهای دولتی پیشین. در سال 1350 خورشیدی نیز قانونها فراگیرتر شد و خویشکاریها (:وظایف) و اختیارات و تبصرههایش فزونی یافت.
چندی پس از آن، برای بالابردن کیفیت برنامهها به کارشناسانی آشناتر با برنامههای تلویزیونی نیاز پیدا شد. این کار با فراخواندن یک گروه فرانسوی به انجام رسید. این گروه با همان امکانات اندک، کیفیت برنامهها را بهتر کردند. یک استودیو و سه دوربین فیلمبرداری، تنها سرمایههای آن زمان تلویزیون ملی ایران در آغاز راهش بود. فرستندهی دو کیلوواتی آن نیز بر بلندای ساختمان هتل هیلتون (در شمال تهران) گذاشته شده بود.
در سال 1347 خورشیدی فرستندههای تلویزیون گسترش بیشتری یافت و شهرهای رضاییه (ارومیه کنونی)، بندرعباس و چند شهر دیگر را پوشش داد. یکسال پس از آن امکان پیوند دستگاه زمینی ماهوارهی مخابراتی ایران که در اسدآباد (در استان همدان) جای داشت با ایستگاههای خارجی، فراهم شد.
امروز، 6 تیرماه 1405 خورشیدی، یادروز زمانی است که قانونهای تلویزیون نوپای ملی ایران به تصویب مجلس شورای ملی آن زمان، رسید و بنیاد رسانهای فراگیر استوارتر گذاشته شد.
